Znaczenie Chopina
O tym, że Chopin ma wielkie znaczenie w naszej kulturze nie muszę chyba nikogo przekonywać, od czasu do czasu warto jednak przyjrzeć się z biska wpływowi jaki przez niemal dwieście lat miały na nas utwory skomponowane przez tego wybitnego artystę. Po pierwsze powinniśmy pamiętać o tym, iż Chopin to nie lada inspiracja dla wszystkich kolejnych pokoleń pianistów. Nie ma chyba osób, które nie uczyłyby się gry na przykładzie znakomitych dzieł Chopina. Nie każdy adept fortepianu był jednak gotowy do zmierzenia się z dziełami samego mistrza, nie mówiąc już o komponowaniu własnych utworów. Jeśli chodzi jednak o mnie, to czasami mam wrażenie, iż bardzo wiele osób , które w dzisiejszych czasach decydują się na naukę w szkole muzycznej czy też nauce gry na własną rękę, koncentrują się wyłącznie na odtwarzaniu utworów. Bez wątpienia jest to o wiele łatwiejsze niż samodzielne komponowanie, niemniej jednak wydaje mi się, iż wiele osób nigdy nie podjęło się komponowania własnych utworów, będąc przeświadczonym o tym, iż przebicie Mozarta, Beethovena czy Chopina jest niemożliwe. Wiele osób nie zdaje sobie jednak sprawy z tego, iż muzyka Chopina to coś więcej niż tylko nuty i kolejne melodie. Dla wielu Polaków, którym przez lata zabraniało się czytać Słowackiego czy Mickiewicza, dla których Pan Tadeusz był niemal Biblią, tak samo świętą jak i zakazaną, muzyka Chopina była jedynym pocieszeniem. Jak pisał jeden ze znawców tematu w utworach Chopina niemal dało się ujrzeć oczyma wyobraźni wszystko to, co tak silnie kojarzyło się wówczas z polskością, o czym pisał Mickiewicz, za czym tęskniono w szarej rzeczywistości. Utwory Chopina, a zgłasza mazurki i polonezy, który uważane są za utwory polskie przepełnione były brzękiem szabel, bólem niewoli czy też głosem radosnej, zwycięskiej pieśni. Tyle było tam przecież buntu i nienawiści do tyrana, tyle krzyży, które setkami pojawiały się nad ciałami poległych w walce, tyle złotych pasów i barwnych kontuszy, które kojarzyły się nam z najbardziej chwalebnymi czasami w historii naszego kraju. Jak bowiem powszechnie wiadomo zwykle najbardziej tęsknimy za tym, czego nie mamy, dlatego też po utraceniu ojczyzny nasi rodacy zaczęli doceniać utracone dziedzictwo, zaczęli gonić za nim niemiłosiernie, poświęcać dla niego każdą kroplę krwi. Jeśli chodzi zatem o Polskę wpływ tego kompozytora na rodaków z pewnością jest doskonale określony, niemniej jednak należy zastanowić się również, jak bardzo Chopin wpłynął na Europę. Dużo mówi się o tym, iż jego utworu inspirowały Wagnera, który z kolei miał wpływ na Schumanna i Liszta, zresztą sam Liszt podczas jednego z koncertów Chopina w Paryżu miał zachwycić się jego niesamowitymi umiejętnościami i wspomnieć, iż jest to człowiek, który przywrócić świetlność i blask muzyce fortepianowej. Nie da się również ukryć, iż dla bardzo wielu zagranicznych osób Chopin to jedyne lub jedne z niewielu nazwisk kojarzących się z Polską. To bardzo ważne, że mamy tak znakomitego ambasadora, który od tak dawna promuje nasz kraj.
Działalność emigracyjna
Emigracja to bardzo trudny okres w dziejach naszych narodowych wieszczy, artystów i muzyków, nie dziwi zatem, iż tak wiele ówczesnych utworów traktowało o tym właśnie problemie. Każdy miał inny patent na ukojenie swojego bólu po stracie ukochanej ojczyzny. Jeśli chodzi o Mickiewicza to przede wszystkim pragną on zachować pamięć o przemijającej epoce, o czasach, które nigdy już nie powrócą. Bo właśnie o tym traktuje Pan Tadeusz, dzieło tak wielokrotnie zakazywane, w którym to mówiło się przecież o ostatnim zajeździe na Litwie czy też ostatnim polonezie. Wszystko było tu takie do bólu ostatnie, a przez to poruszające i pokrzepiające serca, bo choć jedna epoka chyliła się ku końcowi, to za nią przychodziła następna, która miała nieść ze sobą znaczące zmiany. Piękne słowa spisane przez Mickiewicza miały bardzo wielu zwolenników, od początku cieszyły się uznaniem wśród szerokiej publiczności, co zachęcało naszego wieszcze do tworzenia nowych utworów, które miały dawać rodakom nadzieję na odzyskanie niepodległości. Warto wiedzieć, iż w czasie swojego pobytu w Paryżu Chopin niejednokrotnie kontaktował się z czołówką polskiej emigracji, również z Mickiewiczem czy Norwidem. Efektem spotkania z tym ostatnim jest między innymi wiersz, poświęcony Chopinowi, a napisany po tym, jak carscy żołnierze bezczelnie zdemolowali fortepian naszego zmarłego już wówczas geniusza muzycznego. Dla Chopina emigracja nie była łatwym okresem w życiu, niemniej jednak warto wiedzieć, iż w parze z tęsknotą za ojczyzną szła również wielka popularność i sława, jaką nasz kompozytor zdobył wśród paryżan. Warto wiedzieć, iż w czasie swojego pobytu Paryżu Chopin był bardzo popularny w artystycznych kręgach, miał okazję chadzać na spotkania z samą elitą ówczesnego Paryża. W czasie swojego osiemnastoletniego pobytu w stolicy Francji dał aż dziewiętnaście, gorąco przyjętych przez publiczność koncertów. Przy tym zainteresował swoją osobowością i muzyką Liszta czy Delacroix, miał możliwość bywania na wielkich imprezach w charakterze gościa, od czasu do czasu zasiadał również za fortepianem, racząc gości swoją muzyką. Bardzo szybko przeniósł się on do jednej z modniejszych dzielnic Paryża, przy czym należy zaznaczyć, iż zapracowanie na utrzymanie domu nie było łatwe, z tego też względu Chopin zaczął udzielać prywatnych lekcji, dzieciom wielu ważnych osobistości, jak również hrabinom i szlachciankom. Należy przy tym wspomnieć, iż bardzo wiele osób ceniło sobie naukę u naszego geniusza, pomimo tego, iż uchodził on za bardzo surowego nauczyciela, który odznaczał się dość dużą nerwowością. Poza tym warto wiedzieć również o tym, iż utwory Chopina bardzo szybko zaczęły się sprzedawać, dlatego też w pewnym okresie muzyk mógł pozwolić sobie na spokojne komponowanie. Dużo mówi się o tym, iż w utworach, które Chopin komponował na emigracji pobrzmiewa wiele polskich nut, muzyczne dźwięki malują to, co chce ujrzeć wyobraźnia, w czasie słuchania mazurków czy polonezów można przenieść się do piękne, malowniczej krainy tak doskonale opisywanej przez Mickiewicza w jego najbardziej znanym utworze.
Dojrzałość twórcza
Po sielance dzieciństwa przyszedł czas na to by dojrzeć i wziąć los we własne ręce, chociaż Chopin opuścił ojczyznę, a jego los na obczyźnie mógłby być niepewny, okazało się, iż Paryż przyjął naszego mistrza bardzo ciepło. Muzyka, jaką tworzył i inspirował Chopin bardzo szybko obiegła całe miasto, bywałą na salonach i dworach, cieszyła uszy najważniejszych obywateli tego miasta. Już podczas pierwszego koncertu, jaki Chopin dał w Paryżu wychwycone zostały jego nieprzeciętne umiejętności. Chopin nie tylko wprawił publiczność w osłupienie, zachwycił swoją grą i pozostawił na trwałe ślady w ich duszy, ale również zdobył sobie uznanie elit. Obecny na koncercie Franciszek Liszt miał z zapałem przyznać, iż Chopin to nadzieja muzyki fortepianowej, nadzieja, która może przywrócić na piedestał modę na fortepianowe brzmienia. Bardzo szybko okazało się, iż wiele było w tym racji, jako iż po koncercie do Chopina zaczęły napływać wiadomości od osób, pragnących kupić jego dzieła. Zachęcony Chopin stał się wirtuozem, tworzył i komponował, nie bojąc się nowych wyzwań, chciał zachwycał publiczność, jednocześnie nie spoczywając na laurach. Nie było tu miejsca na przeciętność, nie było miejsca na średnie utwory, każda nuta, jaka wypływała spod palców Chopina musiała być mistrzowska. Warto wspomnieć przy tym, iż Chopin bardzo szybko zaczął bywać na uroczystościach i przyjęciach organizowanych przez elity Paryża. I nie gościł na nich tylko i wyłącznie w charakterze muzyka, ale również, a być może przede wszystkim zapraszany był jako ważna osobistość w elitarnych kręgach. Warto wspomnieć również o tym, iż dojrzała twórczość Chopina to nie tylko dziesiątki wspaniałych, granych do dziś dzieł, ale również perypetie belfra. Fryderyk rozpoczął bowiem swoją przygodę z nauczaniem, potrzebował bowiem więcej funduszy na prowadzenie wystawnego życia. Mieszkanie w modnej dzielnicy Paryża nie było tanie, niemniej jednak udzielane księżnym i innym wybitnym paryżanom lekcje opłaciły się. Warto wiedzieć, iż Chopin udzielał lerki hrabinie Peruzzi, czy baronowej Rothschild. Na jego zajęcia uczęszczały również wybitne postacie muzyki takie jak chociażby Karolina Hartmann czy też Karol Filtsch. Osoby postronne bardzo często mówiły, iż Chopin jako nauczyciel był człowiekiem niezwykle wymagającym oraz nerwowym, jak więc widać mistrzowie zawsze muszą być nieco porywczy. Niemniej jednak warto wiedzieć, iż po początkowym życiu salonowym przyszedł czas na zaangażowanie w polskie życie emigracyjne, które pochłonęło Chopina od roku tysiąc osiemset trzydziestego piątego. Chopin bardzo chętnie utrzymywał kontakt z najważniejszymi działaczami na emigracji takimi jak chociażby Mickiewicz, Norwid czy Niemcewicz, nie chciał bowiem pozostać biernym wobec inicjatywy swoich rodaków. W tym czasie tworzył wiele nacechowanych dramatyzmem dzieł, które wyrażały jego tęsknotę za ojczyzną. W tym czasie dla Chopina ważna była również miłość, najpierw przy jego boku była Maria Wodzińska, która zerwała zaręczyny z muzykiem. Później w życiu Chopina pojawiła się George Sand.
O romantyzmie
Romantyzm to jedna z ciekawszych epok, w których wykreowały się wielkie osobistości i ideały. Jeśli chodzi o mnie to bardzo pozytywnie wspominam rozważania na temat tej epoki, które wywiązały się w czasie moich lekcji polskiego w liceum. Romantyzm to nazwa, którą przez bardzo długi czas rozumiałam w wąskim, współczesnym pojęciu. Nie da się bowiem ukryć, iż dla wielu z nam romantyzm to przede wszystkim pewien styl bycia, styl nawiązywania znajomości z płcią przeciwną. Dziś za romantyka wzięlibyśmy kogoś, kto pamięta o urodzinach, kupuje kwiaty, zaprasza na kolacje przy świecach. Takie wartości są jednak trochę wyśrubowane, kojarzą się raczej z książkami niż z rzeczywistością. W szkole średniej okazuje się, iż romantyzm to coś więcej, to epoka pełna barw, ale również szarości. Świat Mickiewicza, Słowackiego i Chopina, który na zawsze wpisał się w kanony naszej kultury. Romantyzm to również, a może przede wszystkim metafizyka, szukanie głębi w nieodgadnionym i niezbadanym, poznawanie świata przez pryzmat duszy, pryzmat uczuć. Może właśnie dlatego epoka romantyzmu wydaje się być tak interesująca. Tutaj bowiem każdy autor miał prawo wyrazić swoje wnętrze, swoje emocje, pokazać, kim naprawdę jest. Sztuka była sposobem na rozliczenie się z własnym ja, ze swoimi życiowymi rozterkami i problemami. Wiele osób uważa jednak, iż utwory z tego okresu są łzawe, tak przepełnione emocjami, iż wręcz nieprawdziwe. Pewne jest również, iż nie grzeszą one aktualnością i ponadczasowością, dla mnie jednak to zaleta, a nie wada. Tworzenie ponadczasowych historii jest istotne, niemniej jednak czasami tylko brak ponadczasowości może spowodować, iż czytelnik będzie w stanie przenieść się do danej epoki, poczuć panujący w niej klimat, wyobrazić sobie niewyobrażalne. Bo dla wielu z nas niepojęte jest przecież jak Werter mógł dokonać samobójstwa w tak nieudolny sposób, jak mógł targać się z tak dziwnymi emocjami. Jednak wśród ówczesnej młodzieży, wśród ówczesnych nieszczęśliwie zakochanych znalazło się wiele osób, które podążały za przykładem Wertera, popełniając samobójstwo z powodu nieodwzajemnionego uczucia oraz rozterek dnia codziennego. Dla Polaków jednak romantyzm to przede wszystkim możliwość czytania największych dzieł Mickiewicza, które miały pokrzepiać strudzone bólem egzystowania w znajdującej się pod zaborami ojczyźnie. Dla Polaków to przede wszystkim piękne, niezapomniane, na wskroś przeszywające dusze utwory Chopina, który z zamiłowanie i wielką pasję raczył swoich wielbicieli kolejnymi muzycznymi arcydziełami. To właśnie Chopin został tak bardzo doceniony nie tylko w Polsce, ale również za granicą. W Paryżu na największych balach i rauszach grano utwory naszego mistrza, a w jego domu gromadzili się najbardziej wpływowi artyści z miasta oraz całej Europy. To niesamowite jak wielki wpływ miała i wciąż ma muzyka naszego słynnego muzyka, która z pewnością może poszczycić się mianem ponadczasowej, intrygującej i wiecznie inspirującej nowe pokolenia tych wrażliwych osób.